Prawdziwa opowieść o człowieku, który znalazł się w śmiertelnej pułapce. Kiedy Jorge Salcedo po raz pierwszy dostał od szefa mafii polecenie, by sprzątnąć człowieka, był w szoku. „Upewnij się, że robota jest dobrze wykonana i to szybko. Pallomari musi odejść. Rozumiesz?” – usłyszał. „Jorge nie odpowiedział od razu. W jego umyśle rozległ się ogłuszający hałas. Wszystko się w nim buntowało. »Nie, nie zrobię tego. Nie, nie, nie!«, krzyczał w myślach. Ale w tej samej chwili kiwał głową i mówił to, co jego szef chciał usłyszeć. – Tak, oczywiście. Tak, rozumiem”. Dla Salcedo nie było już odwrotu. Stanął przed wyborem: albo zacznie zabijać, albo sam zginie. By wyrwać się z objęć mafii, musiał potajemnie współpracować z CIA. Jako informator przez lata balansował na krawędzi ryzyka.

Zanim Czytelnik przejdzie do analizy zaprezentowanych w publikacji różnych form uzależnień behawioralnych, warto na chwilę zatrzymać się przy tym, robiącym furorę pojęciu, wskazując, że należy ono do najmłodszego, jakimi w naukach społecznych operują psychologia, psychiatria i pedagogika. Przyjmujemy zatem, że do tej grupy zaliczać będziemy tego typu zachowania ryzykowne człowieka, które wywołują syndrom uzależnienia psychicznego, a nie są związane z używaniem żadnej substancji chemicznej. Przyjmujemy zatem, że uzależnienia behawioralne należą do szkodliwych (najczęściej psychicznie, ale i fizycznie) zachowań kompulsywnych, opierających się na przymusie określonego postępowania bez względu na świadomość i dotkliwość wywoływanych szkód.